FILOSOFIETJES  
HOME                      ZOMAAR WAT                  
NEXT

Deze verhaaltjes zijn vrij van boze gedachten
Zijn spontaan geschreven uit  mijn gevoelens 
Zijn niet bedoeld als preek, alleen als MIJN levensles
en een beetje wat ik gehoord hebt
Is vrij van virussen en bacterieen en is vrij gezond, maar ik weet ook dat ik
pas gelijk krijgt als ik allang dood bent, hahahahahhaha,
maar hopelijk krijg ik van niemand gelijk en gaan jullie er anders mee om  ......hahahahhahahahahaha

ZOMAAR OP EEN DAG IN AUGUSTUS 21 AUGUSTUS 2007


17 MEI 2007

.............DOE ER WAT AAN..............
ZOMAAR EEN VERHAALTJE,
dus het gaat niet over mij........
maar gewoon in het algemeen.

................................................
Doordat je je slecht in je gevoel voelt, ga je van alles lichamelijk mankeren, Dus je moet eerst eens gaan bekijken waar al die blokkades en dat slechte gevoel vandaan komen, waarschijnlijk uit je jeugd, pas als je die opgeruimd hebt, ga je lichamelijk minder mankeren. En anders moet je accepteren dat je steeds wat anders krijgt, dan weer dat en dan weer wat anders, maar als je er te lang mee blijft lopen, wordt het allemaal chronisch.
Dus ga maar eens in je hoofd kijken wat daar allemaal zit, en dan kan je het stuk voor stuk opruimen, dik worden is daar ook een onderdeel van, je verstopt je achter je vet, dat is veilig.
Je ongelukkig voelen ook, dat verdien je tenslotte, want dat hebben ze zo dikwijls tegen je gezegd dat je niks bent, niks waard bent, dat geloof je uiteindelijk ,
terwijl je complimenten niet gelooft.
...........................
Ik ben niks, een ander is alles.
Een ander doet alles beter, ik loop altijd te tobben.
Een ander wordt altijd gewaardeerd, ik nooit,
terwijl ik toch veeeel harder me best doet,
maar niemand ziet dat.
Een ander heeft volop mensen om zich heen, maar mij zien ze niet staan, waarom???
geen idee, oja toch, ik ben veel minder leuk en interessant,ik heb minder te vertellen.
Logisch dat mijn ouders, broers en zussen, buren, kennissen mij minder belangrijk vinden dan een ander, dus ik cijfer me wel weg, als ze echt iemand nodig hebben, sta ik er voor ze,
en dan zien ze pas wie er echt belangrijk is.
Ze zien niet wie ik echt bent, ik ook niet echt,
maar ik ben wel aardig toch, doe alles voor iedereen?
Moeilijk om in mijn diepste te kijken, want daar is het niet leuk.
...........................

Ik zit niet lekker in mijn vel, maar dat is gewoon lichamelijk, maar geen dokter gelooft me, of zien het niet wat ik mankeer, ik mankeer zogenaamd eigenlijk niks, maar ik schreeuw om aandacht, om hulp, maar iedereen vind me vervelend als ik weer ergens pijn heb.
Ik vind mezelf soms ook een zeur, maar ik weet niet hoe ik dat moet doorbreken, hoe ik mezelf moet aanpakken, hoe moet een ander weten, dat ik wat hebt, als ik het niet mag zeggen, ik dan zeur?
Nee, hoor, ik ben prima in orde, op mijn nieren, lever en knieen na, maar dat heeft een lichamelijke oorzaak,, nee heeft niks met mijn gemoedstoestand te maken,
nee hoe zou dat kunnen??
Maar de dokter kan niks vinden en dat is heel frusterend, want ik mankeer van alles, ik sleep me van mijn werk naar huis en weer terug, ik blijf niet ziek thuis hoor, nee hoor, ze kunnen me niet missen, er is verder niemand, dus ik met mijn zieke gevoelige lijf ga maar weer, zin??? nee maar ja wat moet ik dan,
ik ben nodig.
...........................

Mijn partner en ik lopen ook langs elkaar heen, ja allebei druk he?
Nee, verder gaat het goed, alleen hij vraagt nooit hoe het met me gaat eigenlijk, nee boeit hem niet echt, zucht wat als ik zeg dat ik hoofdpijn heb, en als ik het dan nog een keer zegt dat ik pijn heb, zucht hij nog dieper en zegt, dan ga je naar de dokter, ja dat vindt hij dus ook, maar ja de dokters vinden niks, volgens mezelf heb ik ME, ja is erg hoor, ik heb het op internet gelezen, ik heb dezelfde symtomen, ik ermee naar de dokter, nee dat was het niet, hij heeft me niet eens onderzocht, ja ik ga nu naar een ander voor een second-opinion, nou en
dan zal ik mijn eigen dokter eens aanklagen
dat hij mij maar laat lopen met al mijn klachten.
...........................

Ik in therapie??? ik ben toch niet gek?
Nee joh, ik heb zere knieen,ik ben moe, ik mankeer niks aan mijn hoofd, vertellen over vroeger? nee hoor ik heb een heerlijke jeugd gehad, kan niet anders zeggen, mijn ene zus vroeg alleen wat veel aandacht, en dat kreeg ze ook natuurlijk, ja konden mijn ouders ook niet helpen, zo'n probleemkind, ik was gemakkelijk, mij hoorde je niet, maar dankbaar waren ze ook al niet, nee die zus ging altijd voor, nou straks als ze oud en behoeftig zijn, is die zus er dan voor ze? welnee dan ben ik aan de beurt, ja en dan weten ze eindelijk wie
het meeste van ze houdt.

Ik doe alles voor ze, ook voor mijn kinderen, als ze roepen sta ik er voor ze, ja het zijn toch je kinderen, al is het midden in de nacht, ik ben er, ja pas gaf er een een feestje, vonden ze het toch leuker als wij overdag kwamen, ja is veels te druk voor jullie s'avonds, jammer wel, ik hou wel van een feestje en een dansje, maar ja hun willen het zo.
Ik mag soms oppassen op mijn kleinkind, vind ik geweldig, maar meestal komen ze het kind onverwachts brengen, als ik op het punt sta om weg te gaan, ja ff bellen mss? maar ja, ze hadden een feestje en geen oppas, ik had eigenlijk ook iets leuks, maar als ik het niet doe, komen ze mss niet meer, en dan zie ik die kleine niet meer, ja en dat is niet de bedoeling natuurlijk, maar het zou wel fijn zijn als ze het wat eerder zouden melden.
Maar hoe het nu verder moet met mij?Ja, gewoon mee leren leven allemaal, eens komt het allemaal weer in orde, zal je zien.
Ik neem nog wel een paar asperine's en dan zakt mijn pijn wel weer en dan gaan we er weer voor, ik moet gewoon niet zeuren, klaar weer.

Fijn dat je naar me geluisterd hebt.


ZOMAAR WAT

"Had ik toen maar gevoel", heb ik achter me gelaten, want dat leidt nergens naar, wel gehad natuurlijk, maar nu ik wat ouder ben, weet ik dat je altijd keuzes hebt in je leven, en dat die keuzes die je maakt, uiteindelijk toch het best bij je horen.
Want juist door die "goede"en "foute" keuzes in mijn leven, ben ik uiteindelijk het mens geworden, die ik altijd graag had willen zijn, en waar ik blij mee ben

8 JANUARI 2007 

ONS UITJE 

Na de hectische maand December, omdat Rob de hele maand continue aan het werk is geweest, ook de weekenden, soms ook s'nachts, hadden we met de feestdagen eigenlijk helemaal geen plannen gemaakt, dus onderuit gezakt, veel eten en
verder eigenlijk helemaal nix.
Het beviel wel, voor het eerst in mijn leven helemaal geen gasten, visite of andere verplichtingen, mag ook weleens een keertje, hahahhaa.
Maar op 3 en 4 Januari hadden we een hotel geboekt bij van der Valk vlakbij Volendam, helemaal gaaf, guur weertje, grijze lucht, maar lekker met een stapel tijdschriften op het grote bed, man en kind naar het zwembad onder het hotel, en ik hoefde niets, later lekker eten in het restaurant, wat wilt een mens nog meer?????

We gingen naar Amsterdam, want ik wilde al jaren naar het Anne Frankhuis aldaar, vooral voor de kleine, maar ik wilde toch ook weleens kijken daar, van de zomer stond er een rij van 4 uur wachttijd, dus proberen we het nu s'winters nog maar een keer, dus wij onze auto in Purmerend bij het station neergezet, op de trein gesprongen, aldaar een strippenkaart gekocht voor de tram, en dus aldus........ pech gehad, volgens mij was het donderdag 4 Januari de drukste dag van het jaar, best wel lekker weer, vakantie voor veel mensen nog, dus bij het Anne Frankhuis aangekomen, stond er een rij van ........
4 uur, jaaaaaaaa wat een teleurstelling!!!!!!!!
Dan maar niet, alweer niet.... zullen we naar het Rijksmuseum dan??? ja is wel leuk.... op de tram weer, stukje lopen en na een uurtje kwamen we aan daar, en wat blijkt???? een rij van ongeveer 3 uur, nooit meegemaakt bij het Rijksmuseum,
ik kon altijd gelijk doorlopen, nu niet dus.....
Dan maar Leidseplein, bakkie doen, en naar de Jordaan, door steegjes en straatjes geslenterd, helemaal gaaf, in een poepoud cafeetje gezeten, maar toch jammer van de dag, ik heb maar als een pleister op de wonde een doos slagroomtruffels gehaald bij de
Bijenkorf op de Dam, had ik toch nog wat!!!!
Lekker vet patatje op het station, dat duurt wachten op trein niet zo lang, en... tot ziens Amsterdam, steeds wordt je leuker, maar ook drukker, hahahaha
De andere dag wordt natuurlijk Volendam, maar het regent, ja weer grijs, regen en mistig, maar wat een sfeertje dat Volendam, echt gezellig, warm en gastvrij.
Je bent er natuurlijk zo doorheen gelopen, maar het voelt goed, ondanks de regen lopen we het hele dorp heen en terug, lekker ergens een warme chocolademelk bij de houtkachel, 
wat wilt een mens nog meer????
Ja, een foto in klederdracht??? neeeeee he??? ja hoor, echt wel, ff later staan er 2 meisjes mij in een baaien rok te hijsen, een boezeroen krijg ik aan, 3 x te klein, tja ik heb meer boezem dan ze denken, hahahaha, ondertussen gierend van de lach naar Rob en Am, die ook bijna onherkenbaar zijn, hahaha ik mag gewoon foto's maken, dat is heel aardig, toch???
Oké, muts op, klompen aan, en wilt u bij de haard of bij het huisje?, wilt u een pijp of een accordeon, hihihihi ik krijg een koffiemolen op schoot, en de mevrouw gaat foto's maken, of we whisky willen zeggen bij 3, echt waar, ik verzin het niet, hahahahaha,
ja dat kan je wel aan me toevertrouwen!!!!!
Maar ik nog wat andere foto's gemaakt daar, en 25 euro armer verlaten we de studio weer, echt gieren dit, vooral Rob is in zijn element als boer, als boerin flatteer ik niet zo,
daar moet je jong voor wezen denk, hihihihi!!!!!
Maar oké, het was een leuk uitje, Vrijdag nog even door Edam, maar dat is wel leuk, maar geen Volendam, lekker naar huis, thuisgekomen mis ik mijn gouden ballerina, op een schoen kan ik niet lopen, straks even bellen met van der Valk.
Het was een leuk uitje, doe het liever dat 2 weken buitenland, Rob wil van de zomer ergens heen vliegen, ik niet, maar ja we zien wel......
Als die perse wilt gaan we natuurlijk wel, en 2 weken zijn ook wel te overzien, maar ik heb de ervaring dat ik daar of waar ook niks vind, wat ik thuis heb.
Maar oké, Rob heeft die ervaring niet, dus mss wel leuk?????
Blij dat ik weer thuis ben, heerlijk mijn eigen dingen, thuis is het best!!!!!


MIJN ALLERLIEFSTE KADOOTJE

Vandaag is het precies 6 jaar geleden dat AM bij ons voor de deur werd afgezet, haar moeder bracht haar, daar stond ze dan, net 7 jaar, haar lange haar vet langs haar gezichtje, open schoentjes met hakken waar ze scheef op liep, niet gegeten of gedoucht, 2 plastic zakjes met armoedige kleertjes erin, het leek wel een Roemeens weeskindje, haar moeder zette haar af en reed gelijk weer weg, niet even in haar nieuwe kamer kijken, of ons behoorlijk gedag zeggen, helemaal nixxxxx.
Ik was 52 jaar en met haar vader getrouwd, en ik zat niet echt op haar te wachten, ik had al 3 kinderen in mijn uppie groot gebracht, dus ik stond ineens weer bij de basisschool, niet echt mijn favoriete plekje, maar nu zou ik haar niet meer willen missen.
We hebben veel ups en downs gekend, de afgelopen jaren, we kregen een beschadigd kind in ons piepkleine huisje erbij, we moesten alles omgooien, we konden niet meer vrij uit gaan als we zin hadden, we moesten ineens aan de tafel eten, inplaatst van bij de tv, ik moest erg vroeg op om haar te voeden en kleden en naar school brengen, we moesten ineens opvoeden........en dat viel niet mee.
We hebben gestraft en beloond, we hebben gelachen en gehuild, maar het is een stukje voor mij erbij, die ik niet graag had willen missen.
IK MOCHT IN DE HERKANSING.........
En Am is een echt leuk, lief kind, ik hou heel veel van haar, maar ze is ooit afgewezen door haar eigen moeder, dus het duurde lang voor ze vertrouwen kreeg in mij, want ik zou ook wel een keer weg gaan, dus die druk lag ook op onze relatie, als we uit elkaar zouden gaan, wat zou er dan helemaal terecht komen van AM?
Maar de jaren gaan snel, en een klein kindje wordt snel groot, dus we zijn al jaren een echt gezin, haar moeder heeft ze al die jaren niet meer gezien, maar nu weer voorzichtig emailcontact, al is AM nog steeds heel boos op haar moeder, tja begrijpelijk ook, haar moeder doet weinig tot geen moeite voor haar, en dat zal best wel pijn doen, ondanks haar stoere houding, het is wel JE MOEDER...
Jaren geleden wilde ze een brief schrijven naar haar, "wat moet ik er boven zetten"?, vroeg ze, "ik zeg geen mama, moeder en zeker geen lieve mama hoor". "Ja, dat moet je zelf weten", antwoordde ik. "O, ik weet het al", zei ze, en zette BESTE DRAAGMOEDER boven haar brief, ik lag in een deuk, en vroeg wat dat nu weer te betekenen had?   "Ja,", zei ze, "een draagmoeder is toch een vrouw die een kind baart, maar er niet voor zorgt???, zodan!!!!!! (Die brief heeft ze trouwens nooit weggestuurd hoor.)
 
Maar nu had ze een tijdje geleden mijn dure mascara-rol van Estee Lauder, die ik van Rob had gekregen met de Kerst, gepikt, en ik maar zoeken en zoeken, nix, dus ik ook aan haar vragen, NEE ANNA, IK WEET VAN NIX, IK HEB HET NIET, ECHT WAAR, IK ZWEER HET JE, ECHT NIET, met haar hand op haar hart, en ik geloofde haar.....
Tot ik maanden later MIJN mascara-rol in haar tas vond, en geld, bleek dat ze iedere dag 50 cent pakte uit MIJN portemonnee, jajajajajaja.
Ze heeft straf gehad van haar vader, maar ik dacht ineens 3 weken geleden, ik ga haar op dezelfde manier terugpakken, en stopte 2 nieuwe tshirts, die ze heeeeel mooi vond weg, maar ze vroeg nix, dus nog maar een spijkerbroek dan, maar ze vroeg nix, nog een paar mindere shirtjes, nix, nog 2 broeken, nix, er ging een week voorbij,elke dag haalde ik spullen uit de was, vesten, truien, broeken, ze vroeg nix, ja mijn plannetje dreigde te mislukken, dan maar grover geschut, haar bankpasje en nieuwe lipgloss weggehaald, nix, weer broeken, truien, shirts, ik wist bijna geen schuilplekken meer, ze vroeg nix, hahahahaha , en steeds kwam ze weer met truitjes en broeken naar beneden waarvan ik niet eens meer het bestaan wist, ze bleef putten uit een onuitzienlijke berg kleding, hahahaha mijn schuld, en ze vroeg nix.
Van de week haar nieuwe sneakers, haar laatste goede spijkerbroeken, en hehehe gisteren vroeg ze eindelijk dan waar haar spijkerbroeken waren die ze in de was had gegooid, NEE AM, IK WEET VAN NIX, IK HEB HET NIET, ECHT WAAR, IK ZWEER HET JE, ECHT NIET , met mijn hand op mijn hart, en ze geloofde me eindelijk niet, hahahahahhahaha haar vader lag helemaal in een deuk, en zij huilen, want ze was al weken spullen kwijt,
en dat vond ze niet leuk.
Ja, valt het kwartje bij je, AM??, weet je wat ik bedoel AM, zie je hoe vervelend het is AM, als er mensen in JOUW spulletjes graaien en wegmaken, AM? zie je hoe vervelend het is als mensen met hun hand op hun hart tegen je liegen AM? vind je het echt vervelend AM? goed zo!!!!!!!!! ik wilde ook dat je het voelde, mss blijf je nu van een ander haar spullen af, weet je nu het verschil tussen MIJN en DIJN?????
En toen de spullen overal vandaan halen, ik moest echt zoeken, overal lagen spullen, een hele grote berg, en ze kon gaan strijken, want alles was schoon, maar erg verkreukeld, hahahaha en ik heb beloofd, de eerst volgende keer dat ze weer aan mijn spullen zit, al is het een kwartje, dan pak ik eerst haar allerliefste voorwerp, haar sneakers, haar mooie tas, en die gooi ik in de ondergrondse  container, elke keer weer wat, en weet je, ik doe het ook, boeit me dan echt niet, want wat je beloofd, moet je ook doen, anders kan je beter je mond houden als opvoeder, hahahahaha ik moest dit opschrijven wegens eventuele toekomstige dementieverschijnselen, je weet maar nooit....
                                              afz: CADEAU MOEDER ANNA

                                                                 29 OCTOBER 2006


 BEZONKEN OF GEZONKEN ROOD

Ik heb net een boek van Jeroen Brouwers, "Bezonken Rood" uitgelezen, prachtig verhaal, ik had 2 maanden niet gelezen, en deze heb ik in een paar uur uit. heel mooi verhaal, gruwelijk en mooi.
Het boek is 25 jaar geleden geschreven, maar je kan het gewoon nu ook lezen, het gaat over zijn verhouding met zijn moeder, maar voorals de tijd met zijn moeder in het jappenkamp, toe Jeroen nog een klein jongetje was, "waarom," vroeg ik me af, "
heb ik hem niet eerder gelezen?"
Ik ben blij dat ik dit boek nu pas gelezen heb, want nu begrijp ik ook beter waarom Jeroen niet naar de begrafenis van zijn moeder gaat, net als ik 4 jaar geleden niet wilde gaan, ik ben uiteindelijk wel gegaan, maar meer als toeschouwer dan als deelnemer, ik voel met hem mee, ja oke, hij heeft andere redenen om niet te gaan, maar toch zijn jouw redenen soms onbegrijpelijk voor anderen, terwijl het voor jezelf klaar is.
Het is een gruwelijk verhaal, vooral uit het gezichtspunt van een jongetje van 5 jaar, en wat de gevolgen op de lange duur zijn voor iedere partij.
Hij bezoekt zijn moeder niet meer, hij gaat geen afscheid nemen van haar, omdat hij dat al gedaan heeft toen hij 5 jaar was, nooit meer klitten, nooit meer binden, nooit meer van iemand houden, nooit meer gekwetst, verloren of verlaten worden, ja begrijpelijk vooor mij, heel begrijpelijk, ik had ook al jaren geleden afscheid van mijn moeder genomen, mijn moeder waar ik zielsveel van hield, maar waar ik ook hoge verwachtingen van had, die dat mens echt niet in huis had, maar daarom ik desondanks toch heftig teleurgesteld en gekwetst raakte, en eigenlijk kon niemand er iets aan doen, zij niet, omdat ze het niet had, en ik niet. omdat ik dat heeel lang niet snapte.
Maar nu zijn ze allebei dood, mijn en zijn moeder, en er is verdriet omdat je niet echt verdriet kan voelen, verdriet om dat kind, die die grotemensen dingen  allemaal niet snapte, maar toen ook niet snapte dat grote mensen eigenlijk ook maar wat doen, en het eigenlijk ook soms niet weten, of nooit zullen weten.
Ja, uiteindelijk gaan wij dus ook weer dood, en hebben het dan blijkbaar ook niet gesnapt, of zou ons nageslacht er anders over denken, IK DENK HET NIET..........


9 OCT 2006
 
FILOSOFIETJE  9 OCT 2006

In het verleden is al bewezen dat de mensen pas zich met hun spirituele kant gaan bezig houden, als hun lichamelijke behoeftes zijn vervuld.
En dat is ook logisch natuurlijk,zolang je moeite hebt om je kinderen en jezelf te voeden en te kleden, en je hebt het koud en je bent hongerig, ga je niet in jezelf zitten wroeten.
En als je gaat beseffen dat de wereld meer is dan dat het om geld gaat, komt omdat je genoeg hebt om je daar inderdaad niet meer druk over te maken, geld is echt pas belangrijk als je het niet hebt, dat moet je niet onderschatten.
En dat je jezelf een spiegel gaat voorhouden is meer ook een een meestal 25 tot 35jarig iets, dat je je bewust van jezelf , je gaat volwassen worden, en alle dromen die je had die je had toen je 15 was, zijn er nu, later is nu geworden en wat nu?
Je wordt op die leeftijd ook bewust dat je nu de verantwoording voor je eigen leven en keuzes hebt en je niemand meer de schuld kan geven.Tussen 25 en 35 gebeuren ook de meeste scheidingen en zelfmoorden, dat geeft ook te denken, toch?


OCT.2006 
EEN VROUW-EEN MOEDER
    

ooOO Wat is het toch moeilijk een carriere en een goede moeder te zijn, in ieder geval zonder schuldgevoel, dat valt nog steeds niet mee, er is weinig veranderd merk ik wel.
Ik denk meer dat het een kwestie is van goed doseren, en dat is heel moeilijk hoor, tegen de tijd dat we het een beetje weten zijn de kinderen de deur uit, hahahaha.
Ik had 3 kinderen en een cafe, ik heb vanaf 1967 in de horeca gewerkt, waaronder eigen zaken, de kinderen zaten meestal zonder leiding boven, geen werkster en geen kinderopvang, maar alles kwam voor mijn rekening, mijn ex had nergens last van, die wordt trouwens nog steeds nergens op afgerekend door de kinderen, maaar ik denk dat mijn schuldgevoel dat ik alles maar half deed, doorwerkte naar de kinderen,

en die dat gretig oppakte weer terug naar mij toe.
Omdat mannen geen schuldgevoel hebben, zijn ze dikwijls veel meer concequenter naar de kinderen toe, ja is ja, en nee is nee, strenger dan vrouwen, dus kinderen proberen daar dikwijls minder mee uit, want het lukt toch niet, bij moeders wel, die komt moe van haar werk, een zooitje thuis, kinderen bij de tv, niet gegeten, niet voor gezorgd, en jij hebt helemaal geen zin, ja en dan gaan ze vragen, eisen, en jij??? geeft maar toe, voor de lieve vrede, omdat je moe bent, maar vooral omdat je je een slechte moeder voelt, ach die kinderen komen zo vreselijk veel te kort bij jouw.
Ook de maatschappij werkt daar aan mee, ik had vroeger een vriendin, die kreeg een nieuwe relatie en liet haar kinderen bij haar ex, een schande was het, een hoer, maar de mannen laten hun kinderen met bosjes in de steek, en wat hebben die voor naam???
Moeders voeden op, zijn vervelend, maken fouten, krijgen overal de schuld van, wij vrouwen kijken naar onze moeders, en de meeste van ons willlen absoluut niet op haar lijken, dus doen we het anders, maar beter??? 
onze kinderen zitten later ook bij een therapeut, net als wij.
Ik merk zelf dat bij de opvoeding van AM de mensen zelfs de neiging hebben het meeste naar mij te kijken, als er iets fout gaat, want haar eigen vader is aan het werk, begrijpen jullie??? die is aan het werk........maar ik als stiefmoeder hebt de eindverantwoording,
vooral van andere vrouwen....
Vrouwen die wel op hun moeder willen lijken, hebben meestal hun moeder jong verloren, of zijn door een ander opgevoedt, je hebt ook nog vrouwen die vriendinnen met hun moeder zijn, dus die hebben geen moeder, niet echt tenminste....om echt een moeder te zijn is hard werken, constant jezelf weg cijferen, en daar een onwijze schurft aan te hebben, jezelf tekort doen, jezelf altijd op de laatste plaats zetten, dan doen vrouwen....en zijn je kinderen straks dankbaar??? nou echt niet, alleen door de dingen te doen die bij jouw horen, je zelf niet weg te cijferen, maar dan wel zonder schuldgevoel, is belangrijk voor je eigen ontwikkeling,
maar zeker voor je kinderen.
Als je het aan de vrouwen vraagt die al grote kinderen hebben of ze weer kinderen zouden nemen??? nou 2 van de 3 echt niet, ik zelf ook niet, maar ja het is gemakkelijk praten als je ze hebt, want de natuurdrift werkt ook door natuurlijk.
Is er nog wat positiefs aan kinderen opvoeden???
ik ga er ff over nadenken, hahahaha ben zo terug.........
Ja zat natuurlijk, en dat kan ieder voor zich zelf invullen, maar dankbaar werk is het nooit, of hebben we allemaal die droom dat onze kinderen ons bedanken voor de fijne jeugd als we op ons sterfbed liggen?? vergeet het maar, ja als je weet dat ze dat graag horen, willen we het allemaal zeggen, maar of we het menen???
Pas als we dood zijn, gaan ze weer goed over ons nadenken, zijn de scherpe kantjes eraf, worden ze zelf ouder, hebben ze zelf al 10.000 x dezelfde fouten gemaakt, gaan ze idealiseren, zijn ze weer trots op ons net als voor hun 10de jaar.
Opvoeden??? is erg ondankbaar werk als het goed gaat, heb je geluk, en als het slecht gaat, ligt het aan de ouders, maar vooral aan de moeders.
Dus vrouwen, of je nu thuis blijft of buiten de deur werkt, doe het allemaal, omdat je het zelf wilt, zeur er dan niet meer over, en ga lekker de dingen doen die je wilt doen, met of zonder je kinderen, want de uitslag is altijd fout, hahahaha dus dan maar lekker voor jezelf, en als moeders het fijn hebt, hebben de kinderen het ook fijn, toch??

En nu nog ff een uitspraak van Oprah:

Als er gevaar is, een kernexplosie, een gasbom, bij wie zet je een gasmasker het eerst op???
Bij jezelf natuurlijk, dan je man, en dan pas kan je je kinderen helpen ook hun gasmasker op te zetten, andersom werkt echt niet.....
En een goede moeder???? een ander neemt jouw kind mee naar het kerkhof, en daar staat op jouw steen, "hier ligt een goede moeder", ja hebben de kinderen helemaal nix aan, dus zorgt op de eerste plaats voor jezelf, vindt rust in jezelf, aanvaardt jezelf zoals je bent, neem jezelf zoals je bent, vindt jezelf leuk genoeg, hou van jezelf, vindt het goed genoeg wat je doet, en maak jezelf gelukkig en hebt het naar je zin, en wat gebeurt er dan???? het gaat dan ook goed met de relatie en vanzelf met de kinderen.
                                    


26 maart 2006 CAFE EN ZOMER TRADITIES

Het is zondagmiddag en het is hier heeerlijk rustig, ik zie mensen met bloemen uit de auto stappen om op visite te gaan, allemaal in t-shirtje, ja? is het al zo warm? Grappig wel hoe die cultuur, of dat we een warm land zijn, ontwikkeld heeft. In 1964 kwam ik voor het eerst in een cafe, dat deed je in die tijd niet als "net" meisje, dus ik ging stiekem, ik ging namelijk met een nicht van mij naar de bioscoop, de film "HELP"van de Beatles, maar toen we er naar toe liepen kwamen we 2 broers tegen uit het Westland, en die wilden wel met ons mee, maar eerst wat drinken, en ja hoor mijn eerste cafebezoek was een feit. De gordijnen strak voor het raam, geen inkijk, en helemaal vol met mannen, en slechts enkelen hadden een vrouw bij zich, hoe eng, een cafe met pluche tafelkleden, een biljart en een jukebox, ik was 17 jaar, de ene man is een jaar later mijn 1ste man geworden, later heb ik daar ook nog in het cafe gewerkt, toen hij geen werk had, niks geen uitkering, gewoon kreperen, hahaha. En terrassen? lekker buiten zitten voor een cafe?? echt niet... Mensen wilde niet weten dat ze in het cafe kwamen, dat was een besloten gemeenschap. Later in 1969 begonnen we samen zelf een eigen café op de markt in Delft, Het Kaperschip, helemaal leuk, maar de vitrage strak voor het raam en géén inkijk, we wisten niet anders... Pas jaren erna kwam er voorzichtig een stoel van binnen naar buiten, maar ze mochten niet in hun hemd voor de deur zitten, en niet hun tattoos laten zien, schreeuwen of boeren, en zondagmiddag tussen 4 en 8 uur allemaal weer naar binnen voor de kerkgangers, en de muziek ook uit, zelfs als je de deur dicht had, moest de muziek uit, elke zondag. Toen kwamen de eerste plastic stoeltjes 6 op een rij voor de deur, maar er was altijd plaats, want je moest wel lef hebben, voor je liet zien dat je een cafebezoeker was, jajajaja... Ook in ons café kwamen er in het begin weinig vrouwen, dus ik was zeker in het begin de KONINGIN hahaha, maar er was ook alleen maar mannenpraat natuurlijk, met de binnenkomst van vrouwen in het cafégebeuren zijn er natuurlijk heel veel dingen veranderd, en bijna allemaal ten goede, gezelliger en meer naar buitentredend, dus de gordijnen weg, de kleedjes weg, en een terras voor waar we konden etaleren, hahahha en sindsdien willen we allemaal 10 maanden zon. Maar het blijft een kikkerlandje, dus nu hebben de meeste terrassen verwarming, want we willen niet meer achter de gordijnen, we willen gezien worden, dus met 15 graden, jas uit en net doen of je ergens anders bent, ik wil nergens anders zijn dan hier, met de ene dag sneeuw en de volgende dag zon, maar wel ook met de verwarming aan de voetjes en ijsmuts op achter het glas.

HELE FIJNE ZOMER ALLEMAAL

ANNA PLACE | Plaatjes-pagina | Spiritueel links | Delft Links | Kunst Delft Blauw | Kunst Holl.schilders 1 | Kunst Holl.schilders 2 | Kunst Holl.schilders 3 | Kunst Wereld-schilders | Kunst Aparte prenten | Kunst Kahlo- Klimt | Kunst Franse schilders | Plaatjes Jezus 1 | Plaatjes Jezus 2 | Plaatjes Maria 1 | Plaatjes Maria 2 | Plaatjes Engelen 1 | Plaatjes Engelen 2 | Bid en doodsprentjes | Boeddha's spreuken | Alle godsdiensten | Vrouwen | Pin-up Girls | Muziek Hollands | Muziek 60/70 jaren | Muziek nostalgie | Muziek-Klassiek Musea | Familiefotos 1 | Familiefotos 2 | Mijn verhaal + fotos | Zomaar wat | Alles over boeken | LINKS... | Wijsheden-gezegdes | Gedichten-Poezie | Columns | Nieuwe Boeken | Boekenlijsten | Leesclub | Uittreksels | MIJN BOEKEN TITELS | Boeken A B C | Boeken D E F | Boeken G H I | Boeken J K L | Boeken M N O | Boeken P R S | Boeken T U V | Boeken W Y Z | weblog | Gastenboek | Nieuwe pagina 52 | E-mailformulier

Laatste wijziging op: 03-07-2011 23:38